O mellor anticonceptivo do mundo

Esa vocación da Igrexa Católica por evitar, non sei por qué, o sexo entre as persoas, é perfectamente lóxica e coherente coa súa vontade de que as familias teñan cantos máis fillos, mellor. Descubrino ultimamente e marabíllome coa súa habelenciosa capacidade para lograr sempre os seus obxectivos e revestilos cunha lóxica un tanto retorta, aparentemente contraditoria, pero lóxica en fin. Supoño que é así como se chega a ser unha organización con millóns de socios e 21 séculos de Historia.

Pero xa que uso a palabra “anticonceptivos” no título, supoño que ás que me len lles entraría o morbo de saber que isto, a fin de contas, fala de min e, neste caso, da miña vida sexual. Ou debería dicir a miña vida sexual case inexistente por culpa das fillas: da que existe no seu cuarto do que se empecina en saír nos momentos máis inoportunos da hora da sesta (a mellor, ai!) ou da noite; e da que existe no meu ventre do tamaño dun balón de pilates e que se empecina en dificultar a miña vida sexual dunha maneira que prefiro considerar premeditada para, polo menos, ter unha intelixencia intrauterina da que aledarme.

O dito: os fillos impiden o sexo entre as parellas coma se tivesen a capacidade de materializar os seus ciumes e a súa vocación de seren o centro de atención nese xesto noxento de ir zugándonos o goce coma de casualidade ou, peor aínda, coma se fose involuntariamente. Porque logran que creamos no azar ante ese pranto que comeza cunha tos ás 10 da noite; esa risiña desde a porta do cuarto, en plan visita intempestiva; esa sesta que se acurta, xustamente hoxe; esa patada onda a vexiga que te obriga a ir correndo ao baño, co que iso corta o asunto; esa lumbalxia que chega xustamente agora, unha vez que podiamos; ese medo a pasarse e pórse de parto xusto nese momento intempestivo; ese “Mamáaaaa” que xorde da nada cando estás a punto…

E logo está o cansazo, a fórmula tremendamente sutil coa que os nenos se converten tamén en anticonceptivos sen sequera moveren un dedo no momento clave, á chita calando, por detrás: as noites sen durmir, os días ás carreiras, os debates de lingua de trapo que insultan a intelixencia ou tiran o mellor dela, aínda non sei. Todo iso esgota fondamente, provoca un cansazo peor ca correr a maratón de Nova York descalza; e chegas á fin do día e pensas que eses vinte minutos, media hora de amor e intimidade co teu home estarán mellor investidos nese tempo de sono que tanto falta, que debe ser aproveitado non vaia ser que a nena esperte ás tres da mañá e non durma ata as cinco reclamándote a ti, que te ergues ás 6. E entón, resulta que o sexo pasa a converterse en lembranza nostálxica e en obxectivo de futuro.

Estou segura de que non vou ter unha vida sexual normal ata que as miñas fillas vaian á universidade. Menos mal que din que as mulleres de máis de 50 reviven unha boa líbido por esa altura das súas vidas…

Eu, aínda así, non me resigno, porque me encanta o sexo e me encanta o meu home. Non son unha desas mulleres que, unha vez con fillos, asume que esa capacidade anticonceptiva equivale a capacidade para a frustración do goce. Ao meu  home elixino antes ca ás miñas fillas: neste asunto ten prioridade.

Alédame pensar que, a fin de contas, se logrei empreñar cun bebé dun ano pola casa adiante, será porque hai maneiras de burlalos… Estou por mercar un dóberman para colocar no corredor, ás portas do noso cuarto, a proba de nenas. 

Inma López Silva