Obscenidade na gardería

Cando decidimos que os bebés nunha gardería serían obxectos de museo, ou peor aínda, monos de feira dos que se rir? Igual que non me gustan os zoolóxicos que exhiben uns animais tristeiros que non saben moi ben por que están alí (a pesar da teoría exposta no filme Madagascar), decidín agora declararlles a guerra aos festivais da gardería.

Non sei a cal dos cráneos privilexiados dos membros numerarios do Opus Dei que mercaron a gardería de Sofía sen darme máis opción ca o exilio tras esta fase de pago do imposto revolucionario, se lle ocorreu que o Entroido se celebraba cun festival tipo Nadal, cos pais e as nais convidados a asistiren a algo que prometía unhas actuacións musicais e teatrais cuxa existencia as profesoras, sen dúbida, coñeceron unhas horas antes. Pero alí fun, porque hai que implicarse coa escola e demostrar que cremos na educación integral.

Sentadas nuns incomodísimos asentos, e armadas coas nosas cámaras de fotos convertidas en apéndice corporal de nais de cativos menores de 3 anos, fomos asistindo a unha noxenta exhibición, case obscena, de nenos e nenas disfrazados de mala maneira (bolsas do lixo tuneadas, cartulinas con pintura de dedos) que pasaban polo escenario, miraban o salón cheo de xente, choraban ao ritmo da música e baixaban espavoridos de alí, clamando polas súas mamás. Para maior surrealismo da escena, as familias rían a escachar, pois debía de facerlles moita graza ver bebés que logo non saben camiñar chorando nun escenario e sonando os mocos contra traxes de plástico. Era coma se alguén na gardería pensase que, ademais de ensinarlles as cores, tamén teñen a obriga de proporcionarnos a ocasión para esa foto da que dentro de vinte anos rirá todo o mundo.

Sofía, que para estas cousas é do máis pacífico, simplemente pasou do asunto. Subiu ao escenario, procuroume sorriume e moveu o cu porque alguén lle puxo música, e en canto baixou arrincou o disfraz de anxo cristián (enriba iso…) preguntando se marchabamos de alí. Por sorte, axiña chegaron unhas bandexas con orellas, rosquillas e gusanitos que, por uns minutos, lle fixeron esquecer aquel contexto noxento e nos permitiron non parecer unhas malencaradas que non queren celebrar nada.

Pero en canto encheu a fulica, colleume da man e sacoume de alí a rastras. Non me cabe dúbida de que o pasou mellor uns intres despois no supermercado facendo a compra comigo ca no festival de Entroido da súa escola. E eu tamén.

Inma López Silva