Así cosía, así, así…

Son esas cousas ás que te leva a maternidade sen que en realidade ninguén cho esixa. Quen me mandou a min pórme coa elaboración artesanal dun disfrace de Entroido para a miña filla Sofía? Ninguén. Por que me deu o rauto de me dedicar a pasar o tempo entre costuras, coma as nais dos anos cincuenta? Un misterio. O certo é que levo quince días convertida na mellor clienta do bazar chinés do lado da casa á busca e procura de todo tipo de materiais de mercería, tempo no que, ademais, descubrín que a máquina de coser de Ikea é, en realidade, un instrumento do diaño pensado para frustrar as aspiracións de calquera a loitar contra a deslocalización da confección textil en Bangladesh. As multinacionais, xa se sabe, apóianse entre si con estes sutís métodos de coacción.

O que máis me sorprende de min mesma é esta especie de derivación do suposto instinto maternal a unha actividade tan condenadamente feminizada coma a costura. Houbo algo dentro de min que me fixo crer que sería mellor nai se lle facía eu mesma a Sofía o seu primeiro disfraz de Entroido? Espero que non. E, en todo caso, esforceime moito en autoconvencerme de que, en realidade, por detrás desta pulsión decimonónica está a miña reivindicación nacionalista: alguén tiña que garantir que Sofía levaría un disfrace tradicional antes de que ela mesma pida, para mofa do meu republicanismo, un dos disfraces de princesa do mesmo bazar chinés que agora contribúe á miña defensa do patrimonio inmaterial.

Así que si, logreino: despois de innúmeras tardes entre fíos e tecnoloxía sueca, logrei facerlle á nena un disfrace de pantalla de Xinzo de Limia coa súa capa chea de fitas de cores (ai! as capas! qué fáciles parecen!) e os seus chocarelos pequerrechos cosidiños no cu, co seu gorro reviriganchado en feltro brillante. Se mesmo vai parecer un personaxe de Castelao. Iso si, para optimizar o número de horas restadas á literatura galega pola defensa do Entroido tradicional, Sofía vai botar vestida de pantalla de Xinzo, chocarelos incluídos, desde o venres pola mañá ata o martes de Entroido pola noite, sen posibilidade de protesta.

Con todo, e en realidade, sigo dándolle voltas, e dáme medo, a se, de xeito inconsciente, non crería eu que as boas nais son as que saben coser para os seus fillos. Claro que, trala experiencia, sigo tan convencida como estaba de que, ou ben son mala nai, ou ben estas cousas do instinto maternal son idioteces para ternos ás mulleres cosendo no canto de escribindo artigos de opinión, novelas feministas ou, máis aínda, en lugar de estar educando as nosas fillas para que arreden de si a máquina de coser do Ikea.

Inma López Silva