Este corpo grande

A ver como o explico. Sofía ten un puzzle deses de madeira, sobre números e cores, que consiste basicamente en dúas mans nas que cada dedo é unha peza e nos números do 1 ao 10. Típico. Aos seus 20 meses acabados de facer, evidentemente, o máximo que Sofía recoñecía nese puzzle eran as dúas mans, sobre as que, ata onte, puña as súas manciñas mentres repetía “Man! Man!!” Moi tenro.

Nos últimos días avanzou moito na súa capacidade para facer ese puzzle, e, despois de pór a parte dos números cos ollos pechados, xa case sabe montar as mans. Pero onte, deu nunha nova matutina: colle os dedos de madeira do puzzle e xoga con eles por separado. Ao principio fíxome ilusión ver como sentaba no sofá e se concentraba en sinalar para cada dedo unha identidade: “Mamá e papá” (e dábanse un bico) “Muaaaa, muaaaa”, “Leloooo, Lela”, “Mamen”, “Zose e Nana”, “Ulla, Sada, Calos”. Pero para a miña sorpresa, mentres que aos outros membros da familia lles corresponden dedos aleatorios cada vez que xoga, Papá e Mamá somos sempre os mesmos. El un dedo corazón, marcado co número tres’, de cor marela, estreito, central. E eu… ben, eu son sempre o dedo gordo, de cor violeta, marcado co número cinco.

O dedo gordo.

Supoño que así é como ve a miña filla de vinte meses o meu embarazo de 5 meses… Polo menos ela dío. A xente que hai tempo que non me ve simplemente pon unha cara que quere dicir “Por Deus! Esperemos que esteas preñada, porque se non, que noxo!”

Si, a xente pon esa cara ao verme coma o dedo gordo dunha man en comparación co resto. Polo menos, o de Sofía é unha constatación dun proceso. O da xente é a presión social sobre as mulleres que temos que estar delgadas mesmo cando empreñamos.

Inma López Silva