Missis Proper

Non vou falar aquí de publicidade enganosa, pero debo sinalar que todos eses anuncios da tele nos que hai nais (algún que outro pai) falando preocupadas da necesidade de limpar en profundidade as cociñas de casas con nenos, en realidade, non están preocupados pola saúde da crianza que precisa de hixiene, senón pola necesidade de hixienizar o lugar polo que pasa un bebé. Os bebés entre o ano e o ano e medio, como Sofía, son coma o cabalo de Atila: alí por onde pasan non volve nacer herba, pero promoven cun tino abraiante a proliferación de bichos carroñeiros e coprófagos.

Non entendo como Sofía pode ser tan porca e tan pulcra ao mesmo tempo. A mesma nena que gatea co talón das mans polo tobogán no parque se hai algún graíño de area e que vén correndo a que a limpe se lle quedou algo de terra no vestido ao tropezar e caer, é a que senta para comer e fai catapultas coa culler para conquistar co puré paredes e recunchos recónditos do chan da cociña, para acto seguido, en canto salta da trona, ir enzoufar os dedos nas manchas e lambelas así directamente, do chan. É o que ten esa flexibilidade envexábel da musculatura dos bebés.

Teño que dicilo. É un suplicio darlle de comer a un ser que non razoa e que, por tanto, non só se nega a tragar o que non lle gusta, senón que a súa forma de negarse é sempre expeditiva e noxenta: cuspindo, metendo as mans entre a comida, mollando o chupete no prebe e despois pasándoo polo vestido, querendo collerlle a culler a quen lle dá para darlle ela a todos e cada un dos peluches que, a modo de público inanimado, observan todo o proceso desde a mesa da cociña, quietiños, cos seus enormes sorrisos que só nese momento parecen burlarse da mamá que ten que se repetir a si mesma “Que non note que te desespera, que non note que te desespera, que non note que te desespera”. Todo para que ao final, despois de demostrarmos os peluches e mais eu unha paciencia infinita, Atila nos pague cunha vomitona con efecto géiser, provocada con habelencia ao meter a man na boca para procurar non sei qué bocado amolón. Aínda me cheira o pelo a vómito de bebé, e tiven que queimar a camiseta que levaba posta. Os peluches afogaron todos no terceiro lavado.

E iso que Sofía disque come ben. Compadezo tanto ás persoas cuxos fillos comen mal! Porque imaxino o que é engadir a desesperación da desnutrición a esta fase de trato irracional coa comida na que os castigos tradicionais non serven de nada porque aínda é demasiado pequena para entender: probei a deixala un día sen xantar e poñerlle a mesma comida á cea e aledouse moitísimo porque non se lembraba de nada. Non me sentín nunca tan parva coma esa noite.

E eu que estaba toda contenta porque o sábado foi a primeira vez que comemos os tres xuntos, cada un do seu prato (unha cos dedos, obviamente), en plan familia feliz. Será por isto que os antigos sabios sempre falaron de que a felicidade é efémera. Tamén eles tiñan fillos que mareaban coa comida e tiñan que pensar que era unha fase que había pasar, sen saberse moi ben cando remataría.

Inma López Silva